مقالات

تحریک شبکیه توسط لنزهای تماسی موثر به عنوان داروهای ضد افسردگی در موش



دانشمندان مواد لنزهای تماسی محرک مغز طراحی کرده اند که به اندازه پروزاک در درمان افسردگی در موش ها موثر است. لنزهای تماسی نرم و شفاف دارای الکترودهای داخلی هستند که سیگنال‌های الکتریکی خفیفی را از طریق شبکیه به مغز می‌رسانند تا مناطق خاصی از مغز مرتبط با افسردگی را تحریک کنند.

منتشر شده در 14 مه 2026 در مجله Cell Press گزارش سلول علم فیزیکمقاله نشان می دهد که موش های افسرده پس از سه هفته درمان با لنزهای تماسی، علائم رفتاری، عصبی و فیزیولوژیکی افسردگی را کاهش می دهند.

کار ما مرز جدیدی را برای درمان اختلالات مغزی از طریق چشم باز می کند. ما معتقدیم که این رویکرد پوشیدنی و بدون مواد مخدر نویدبخشی برای تغییر روش درمان افسردگی و سایر بیماری‌های مغزی از جمله اضطراب، اعتیاد به مواد مخدر و زوال شناختی است.


جانگ اونگ پارک، نویسنده ارشد مطالعه و دانشمند مواد، دانشگاه یونسی

درمان‌های کنونی افسردگی، از جمله داروها، درمان تشنج الکتریکی، و کاشت‌های مغزی، با هدف قرار دادن مناطق و مدارهای مغزی مرتبط با خلق و خوی کار می‌کنند. از آنجایی که شبکیه به برخی از این مناطق متصل می شود، محققان می خواستند از چشم به عنوان مسیری برای تحریک مغز استفاده کنند.

لنزهای تماسی هوشمند طراحی شده قبلی برای نظارت بر اختلالات چشمی و متابولیک، به عنوان مثال با اندازه گیری فشار چشم یا سطح گلوکز مورد استفاده قرار گرفته اند، اما این اولین بار است که از لنزهای تماسی برای درمان یک بیماری مغزی استفاده می شود.

پارک می‌گوید: «از آنجایی که چشم از نظر آناتومیک بخشی از مغز است، ما فکر کردیم که آیا یک لنز تماسی ساده می‌تواند به عنوان دروازه‌ای ملایم و غیرتهاجمی برای مدارهای مغزی که خلق و خو را کنترل می‌کنند، عمل کند.

لنزهای تماسی مغز را با استفاده از روشی به نام تداخل زمانی تحریک می کنند که دو سیگنال الکتریکی را به شبکیه می رساند. این سیگنال های الکتریکی فقط در نقطه تقاطع فعال می شوند، به این معنی که درمان بسیار دقیق است و فقط مناطق خاصی از مغز را هدف قرار می دهد.

پارک گفت: “به دو چراغ قوه فکر کنید: هر پرتو به خودی خود ضعیف است، اما در جایی که روی هم قرار می گیرند، یک نقطه روشن ظاهر می شود، و آن نقطه روشن را می توان دور از خود چراغ قوه ایجاد کرد. لنز تماسی ما با دو سیگنال الکتریکی بی ضرر همین کار را می کند.” اگرچه الکترودها روی سطح چشم می‌نشینند، سیگنال‌ها فقط در جایی فعال می‌شوند که با شبکیه در عمق چشم برخورد می‌کنند و به آرامی سیم‌کشی طبیعی را فعال می‌کنند که سیگنال را به نواحی مغز مرتبط با خلق و خو می‌رساند.

محققان با ساخت الکترودهایی از لایه‌های بسیار نازک اکسید گالیوم و پلاتین، لنزها را انعطاف‌پذیر و شفاف طراحی کردند و سپس تداخل زمانی ایجاد شده توسط لنزهای تماسی را در موش‌های مبتلا به افسردگی القایی آزمایش کردند.

آنها چهار گروه موش را مقایسه کردند: موش‌های کنترل غیرافسرده، موش‌های افسرده که هیچ درمانی دریافت نکردند، موش‌های افسرده که مداخله زمانی دریافت کردند و موش‌های افسرده‌ای که فلوکستین، یک مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین (SSRI) و ماده فعال پروزاک دریافت کردند. برای ارزیابی افسردگی موش‌ها قبل و بعد از درمان، این تیم از سنجش‌های رفتاری، ضبط‌های مغزی الکتروفیزیولوژیک، و نشانگرهای زیستی خون و مغز مرتبط با افسردگی استفاده کردند.

درمان با لنزهای تماسی علائم افسردگی را در هر سه دسته کاهش داد. موش هایی که به مدت 3 هفته به مدت 30 دقیقه در روز تحریک تداخل موقت دریافت کردند، بهبود رفتاری را نشان دادند که با موش هایی که فلوکستین دریافت کرده بودند قابل مقایسه بود. ضبط فعالیت مغز نشان داد که این درمان ارتباط بین هیپوکامپ و قشر جلوی مغز را که به دلیل افسردگی از بین رفته بود، بازسازی کرد.

این درمان همچنین تا حدی سطوح بیومارکرهای مرتبط با افسردگی، از جمله کاهش سطح مولکول‌های التهابی در مغز، کاهش 48 درصدی کورتیکوسترون خون و افزایش 47 درصدی سطح سروتونین را در مقایسه با موش‌های افسرده درمان‌نشده، بازیابی کرد.

پارک می‌گوید: «ما متحیر شدیم که این پیشرفت‌ها در رفتار، فعالیت مغز و زیست‌شناسی اتفاق افتاده است و این تأثیر با یک داروی ضد افسردگی پرمصرف قابل مقایسه است.

هنگامی که محققان از یک مدل یادگیری ماشینی خواستند تا موش ها را بر اساس رفتار، فعالیت مغز و سطوح نشانگرهای زیستی گروه بندی کند، این مدل به طور مداوم موش ها را در گروه درمان با لنزهای تماسی با موش های کنترل غیرافسرده و نه با موش های گروه افسردگی درمان نشده گروه بندی کرد.

پارک می‌گوید: «مثل هر فناوری جدید پزشکی، لنزهای تماسی ما باید قبل از رسیدن به بازار، ارزیابی بالینی دقیقی را در بیماران انجام دهند. در مرحله بعد، ما قصد داریم لنز را کاملاً بی‌سیم بسازیم، آن را برای ایمنی طولانی‌مدت در حیوانات بزرگ‌تر آزمایش کنیم و قبل از حرکت به آزمایش‌های بالینی در بیماران، تحریک را برای هر کاربر سفارشی کنیم.»

منبع:

مرجع مجله:

پارک، دبلیو. و غیره (2026) یک پلت فرم لنز تماسی بیوالکترونیک برای درمان غیرتهاجمی افسردگی با ارزیابی مبتنی بر یادگیری ماشین. گزارش سلول علم فیزیک. DOI:10.1016/j.xcrp.2026.103303. https://www.cell.com/cell-reports-physical-science/fulltext/S2666-3864(26)00209-2.


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا