تیرزپاتید سیگنال مغزی را نشان می دهد که بازگشت مشغولیت غذایی را پیش بینی می کند

یک ضبط نادر داخل جمجمه ای نشان می دهد که چگونه یک سیگنال مغزی با فرکانس پایین در طول تسکین علائم مربوط به تیرزپاتید ناپدید می شود و هفته ها قبل از بازگشت غذای بی نظم دوباره ظاهر می شود.
مطالعه: فعالیت مغزی مرتبط با اشتغال ذهنی غذایی در یک فرد تحت درمان با تیرزپاتید. اعتبار تصویر: Chandan Tripathy / Shutterstock
در یک مطالعه اخیر در طب طبیعیمحققان بررسی کردند که چگونه تیرزپاتید، درمانی مورد استفاده برای دیابت و مدیریت وزن، ممکن است با تغییرات در فعالیت مغز مرتبط با اضطراب غذایی مرتبط باشد.
آنها دریافتند که استفاده از تیرزپاتید همزمان با دوره هایی است که نشانگر زیستی عصبی مرتبط با مشغله شدید غذایی وجود دارد یا وجود ندارد، که نشان دهنده یک ارتباط احتمالی به جای علت تایید شده است. این نشان میدهد که ممکن است یک مداخله مفید برای غذا خوردن بینظم باشد، اگرچه مکانیسم دقیق آن نامشخص است.
بیومارکرهای عصبی و دغدغه غذایی
چاقی و اختلالات متابولیک مرتبط با آن اغلب شامل اشتغال ذهنی با غذا می شود که می تواند منجر به از دست دادن کنترل بر خوردن یا دوره های شبه پرخوری شود.
این رفتارها از اختلال در سیستمهای هموستاتیک که تعادل انرژی را تنظیم میکنند و سیستمهای لذتگرا که پاداش و انگیزه را به نشانههای غذایی نسبت میدهند، ناشی میشوند. مدار مزولیمبیک، به ویژه هسته اکومبنس (NAc) در جنبه های لذت و انگیزشی غذا خوردن نقش اساسی دارد.
بی نظمی در این سیستم به شدت با افکار و اعمال تکانشی یا اجباری مرتبط با غذا مرتبط است، به ویژه در افرادی که چاقی دارند یا تمایل به پرخوری دارند.
مسیرهای اینکرتین بر مدار پاداش تأثیر می گذارد
داروهای مبتنی بر اینکرتین مانند پپتید 1 شبه گلوکاگون (GLP-1و پلی پپتید انسولینوتروپیک وابسته به گلوکز (GIPآگونیست های گیرنده، از جمله تیرزپاتید، به درمان های مهمی برای چاقی و دیابت تبدیل شده اند.
این داروها می توانند مسیرهای متابولیک را تحت تأثیر قرار دهند. آنها همچنین ممکن است بر مدارهای مربوط به پاداش تأثیر بگذارند، زیرا گیرنده های اینکرتین در آنها بسیار بیان می شود NAc و سایر نواحی مغز که در اشتها و انگیزه نقش دارند.
اگرچه برخی شواهد اولیه نشان میدهد که این درمانها ممکن است اشتغال ذهنی با غذا را کاهش دهد، مشاهدات در حال ظهور نشان میدهند که برخی از افراد ممکن است در طول زمان در مطالعات قبلی مزایای کمتری را تجربه کنند. با این حال، این مطالعه موردی برای ارزیابی تحمل طراحی نشده است. مهمتر از همه، مکانیسمهای عصبی که توسط آنها درمانهای مبتنی بر اینکرتین بر غذا خوردن بینظم تأثیر میگذارند، در انسان کشف نشده باقی میمانند.
اندازه گیری مستقیم فعالیت مغز با استفاده از الکتروانسفالوگرافی داخل جمجمه (iEEG) فرصتی نادر برای شناسایی نشانگرهای زیستی در NAc این می تواند روشن کند که چگونه این درمان ها بر پردازش پاداش تأثیر می گذارد و به طور بالقوه مداخلات آینده را هدایت می کند.
پایش iEEG در چاقی مقاوم به درمان
این مطالعه از یک کارآزمایی بالینی امکانسنجی اولیه در حال انجام، شامل افراد مبتلا به چاقی مقاوم به درمان و از دست دادن مکرر کنترل بر خوردن استفاده کرد. شرکت کنندگان با الکترودهای عمق شکمی دو طرفه کاشته شدند NAcکه امکان جمع آوری از iEEG ثبت در طول زندگی روزمره
فعالیت عصبی توسط رویدادهای “کشیدن مغناطیسی” توسط بیمار که سیگنالهای مغزی را در طول دورههای خود گزارششده از مشغولیت شدید غذایی یا در طول حالتهای کنترل آرام ثبت میکرد، ثبت شد. محققان بر روی دلتا تتا (≤7) تمرکز کردند هرتز) قدرت، که دو شرکت کننده قبلی نشان داده بودند که در طول دوره های تغذیه نامنظم افزایش می یابد.
مقایسه فعالیت عصبی در مواجهه با تیرزپاتید
برای این مطالعه موردی، دادههای شرکتکننده سوم قبل و بعد از افزایش دوز تیرزپاتید که صرفاً برای درمان دیابت و نه به عنوان بخشی از پروتکل مطالعه تجویز میشود، مورد بررسی قرار گرفت. این مطالعه امضاهای عصبی را بین ماههای کمترین نگرانی غذایی (ماههای 2-4) و ماههای ظهور مجدد علائم (ماههای 5-7) مقایسه کرد.
تجزیه و تحلیل های آماری شامل آزمایش جایگشت با تصحیح خوشه ای برای تعیین تفاوت های فرکانس خاص بین شرایط بود. مقایسههای اضافی با دادههای اولیه از دو شرکتکننده قبلی زمینه را برای شناسایی نشانگرهای الکتروفیزیولوژیکی سازگار فراهم کرد.
تغییرات در وزن بدن، فراوانی اپیزودهای شدید مشغولیت غذایی، و همبستگی زمانی بین شروع بیومارکر و عود علائم نیز برای بررسی ارتباط، به جای اثرات علت، بین قرار گرفتن در معرض تیرزپاتید و NAc فعالیت نوسانی
نویسندگان خاطرنشان میکنند که تفاوتها در تعداد قسمتهای ضبطشده تا حدی منعکسکننده محدودیتهایی در ذخیرهسازی و فعالسازی دستگاه است.
ماه 1 از مقایسه علائم به دلیل اثر بالقوه کاشت حذف شد.
الگوهای فعالیت دلتا-تتا در میان شرکت کنندگان
در دو شرکت کننده قبلی، مشغله غذایی شدید به طور قابل اعتمادی با افزایش قابل توجهی در دلتا تتا مرتبط بود (≤7 هرتز) قدرت در هر دو نیمکره شکمی NAcحمایت از نقش آن به عنوان یک نشانگر زیستی بالقوه برای خوردن بی نظم. با این حال، برای شرکتکننده سوم، این الگو بسته به زمان تیرزپاتید متفاوت بود.
در طی ماههای 2-4، زمانی که دوز تیرزپاتید اخیراً افزایش یافته بود، شرکتکننده تقریباً هیچ اپیزود شدیدی از مشغولیت غذایی همراه با کاهش 7 درصدی وزن نداشت.
در طول همین دوره، فعالیت دلتا-تتا در طول مشغله غذایی از آن در شرایط کنترل در هر دو نیمکره قابل تشخیص نبود، که به شدت با نشانگر زیستی بالا که در شرکتکنندگان قبلی دیده شده بود، متضاد بود. یک تحلیل الگوریتمی تأیید کرد که این ماه ها دوره مشخصی از فعالیت کم را نشان می دهند.
در آغاز ماه 5، آزمودنی با وجود حداکثر دوز تیرزپاتید شروع به تجربه اپیزودهای شدید مشغولیت غذایی کرد. بر این اساس، دلتا-تتا (≤7 هرتز) قدرت به طور قابل توجهی در طول دوره های مشغولیت، به ویژه در سمت چپ افزایش یافت NAcجایی که اندازه افکت قوی ترین است. این نشان دهنده یک سوگیری احتمالی است که توسط نویسندگان ذکر شده است. یک شکل موج نوسانی با فرکانس پایین دوباره ظاهر شد و فرکانس علائم به هفت قسمت در ماه افزایش یافت.
همبستگی متقابل نشان می دهد که تغییرات نشانگرهای زیستی تقریباً 7 هفته قبل از عود رفتاری است. در مجموع، در هر سه شرکتکننده، افزایش فعالیت دلتا تتا از نزدیک به دنبال دورههای افزایش اشتغال به غذا بود، در حالی که فقدان آن با کاهش علائم مطابقت داشت.
پیامدهایی برای اثرات عصبی تیرزپاتید
این مطالعه انسانی نادر نشان می دهد که تیرزپاتید ممکن است با مدولاسیون دلتا-تتا مرتبط باشد (≤7 هرتز) NAc نشانگر زیستی مرتبط با نگرانی جدی غذایی ظهور نشانگر زیستی در ماه 5 و ظهور مجدد آن هفتهها قبل از عود رفتاری، پتانسیل آن را بهعنوان نشانگر افزایش آسیبپذیری در برابر خوردن بینظم نشان میدهد.
این الگوها از این احتمال پشتیبانی میکنند که این نوسان منعکسکننده آسیبپذیری افزایش یافته در برابر خوردن بینظم باشد و ممکن است به عنوان نشانگر زیستی تعامل هدف برای هدایت درمان عمل کند. نقاط قوت شامل اندازه گیری مستقیم انسان است NAc الکتروفیزیولوژی، پیگیری طولی در شرکتکنندگان و مقایسه با چندین شرکتکننده کاشته شده.
با این حال، یافتهها اولیه و با طراحی تک موردی، فقدان شرایط کنترلی بدون تیرزپاتید، عدم اطمینان در مورد اینکه آیا تغییرات عصبی مشاهدهشده نتیجه تیرزپاتید یا عوامل غیرمرتبط هستند و اثر مخدوشکننده بالقوه بهبودی پس از عمل یا تغییرپذیری رفتاری، محدود شدهاند.
ویژگی عصبی عمل تیرزپاتید، چه از طریق GLP-1، GIPیا مکانیسم های غیر مستقیم، نامشخص است. تعمیم پذیری گسترده تر نیز نامشخص است، به ویژه فراتر از افراد مبتلا به چاقی شدید و از دست دادن کنترل بر خوردن.
مرجع مجله:
- چوی، دبلیو، نهو، ی.-ا.، کیو، ال.، چانگ، آ.، کامپوس، جی، سیلهایمر، RL، ویلنت، دبلیو. کاجیگاس، آی.، کریستانچو، ام.، آلیسون، کی سی. پسران، بی.، اسکانگوس، KW، طلا، JI، Wadden، TA، Halpern، CH (2025). فعالیت مغزی مرتبط با اشتغال ذهنی غذایی در یک فرد تحت درمان با تیرزپاتید. طب طبیعی. DOI: 10.1038/s41591-025-04035-5، https://www.nature.com/articles/s41591-025-04035-5



