سیستم جدید نانوذرات از سونوگرافی برای تحویل دقیق دارو استفاده می کند

مشکل بسیاری از داروها این است که آنها به جایی می روند که نیازی به ایجاد عوارض جانبی ناخواسته ندارند. داروهای روانپزشکی می توانند باعث تفکیک شوند ، مسکن ها می توانند حالت تهوع ایجاد کنند و شیمی درمانی اغلب به سلولهای سالم آسیب می رساند. اکنون تیمی از محققان پزشکی استنفورد در حال تعطیل شدن در یک راه حل جدید هستند: یک سیستم غیر تهاجمی که می تواند داروهایی را در هر نقطه از بدن با دقت تا چند میلی متر تحویل دهد.
این سیستم از نانوذرات برای محاصره داروها به همراه سونوگرافی برای استقرار داروها در مقصد مورد نظر خود استفاده می کند.
در یک مطالعه جدید که در 18 اوت منتشر شده است ذات نانوتکنولوژیمحققان در موش صحرایی نشان می دهند که بیشترین نسخه از سیستم آنها می تواند کتامین را در مناطق خاص مغز و مسکن ها به اعصاب خاص موجود در اندام تأمین کند. به لطف یک فرمول جدید ، نانوذرات جشن تر ، پایدارتر و آسان تر تولید می شوند.
و ماده اصلی را می توان در هر آشپزخانه یافت.
به نظر می رسد که فقط کمی شکر تنها چیزی است که شما برای انجام این کار نیاز دارید. “
آهن راگ ، دکتر پزشکی ، دکتر دستیار رادیولوژی و نویسنده ارشد تحقیقات جدید
محققان دریافتند که 5 ٪ محلول ساکارز در داخل نانوذرات باعث می شود که آنها در بدن نسبتاً پایدار باشند ، اما هنوز هم با تحریک سونوگرافی مطابقت دارند. این بدان معناست که حتی وقتی نانوذرات به جریان خون تحویل داده می شوند و در سراسر بدن حرکت می کنند ، قسمت بیشتری از دارو فقط در صورت لزوم دفع می شود. یک پرتوی باریک از سونوگرافی ، در خارج از کشور ، با آزاد کردن دارو ، هدف را تعیین می کند.
چنین سیستمی این پتانسیل را دارد که طیف گسترده ای از داروها را جشن تر و مؤثرتر کند.
آهن گفت: “ما می توانیم اثر درمانی را به حداکثر برسانیم و اثرات هدف را به حداقل برسانیم.”
چهار عضو آزمایشگاه هوایی دارای نویسندگی پیشرو در این مطالعه هستند: دانشمندان علمی Mahaveer Purhit ، دکتر علوم و یون شیانگ ، دکتر علوم. Brenda Yu ؛ و دکترا ، Kanchang Sinha Roy ، دکتر علوم.
بازگشت به صفحه نقاشی
تحویل سونوگرافی داروها نزدیک به یک دهه در ذهن آهن بوده است. در سال 2018 ، تیم وی تکرار اولیه این سیستم را منتشر کرد که موفق شد پروپوفول ، بیهوشی را به بخش های خاصی از مغز موش ها تحویل دهد.
اگرچه این نسخه اولیه این اصل را اثبات کرده است ، محققان به زودی متوجه کاستی های آن شدند.
نانوذرات شامل یک غلاف پلیمری پر از هسته مایع ترکیبات غیرمعمول بود. آنها به یک فرآیند تولید پیچیده احتیاج داشتند ، آنها مجبور بودند در دمای 80 درجه سانتیگراد ذخیره شوند و پس از ذوب پایدار بودند. فقط مقدار کمی از دارو را می توان در غلاف پلیمری گنجانده و در دمای بدن نفوذ کند.
آهن گفت: “ترجمه بالینی این سیستم کاملاً محدود بود.” “ما نیاز واقعی داشتیم که به چیز دیگری برسیم ، بنابراین به صفحه نقاشی برگشتیم.”
آنها با یک غلاف فسفولیپید معروف به لیپوزومها به نانوذرات تغییر یافتند – همان ساختارهایی که برای محصور کردن mRNA در واکسن های COVID -19 استفاده می شوند.
آهن گفت: “یک زیرساخت کامل برای لیپوزومها به عنوان یک محصول از همه گیر وجود دارد.” “ما می دانیم که چگونه این کارها را خیلی خوب انجام دهیم.”
این دارو را می توان در هسته مایع نانوذرات جدید ، که عمدتا آب است ، بارگیری کرد.
اما نانوذرات باید در سونوگرافی متفاوت باشند ، به این معنی که آنها باید امپدانس صوتی متفاوتی نسبت به محیط فوری خود داشته باشند. امپدانس صوتی توصیف می کند که امواج صوتی به راحتی از طریق مواد حرکت می کنند و تا حد زیادی به چگالی بستگی دارند.
آهن گفت: “در حالی که در امپدانس آکوستیک یک ذره در مقایسه با محیط تفاوت وجود دارد ، در این صورت تعامل فیزیکی با سونوگرافی خواهید داشت.”
کشف شیرین
این تیم سعی کرد تا مواد مشترک متنوعی را به هسته مایع اضافه کند ، از پلیمرها گرفته تا نمک – هر آنچه که در قفسه بودند – پاسخ خود را به سونوگرافی تعدیل کنند.
تصمیم نهایی هنگام پخت و پز به آهن رسید. “چه چیزی می تواند همه چیز را ضخیم و چسبناک کند؟” او فکر کرد. “خوب ، شکر می تواند این کار را انجام دهد.”
محققان پس از آزمایش انواع مختلف و غلظت قندها ، دریافتند که 5 ٪ ساکارز به هسته مایع اضافه می شود و به بهترین تعادل واکنش سونوگرافی و پایداری در دمای بدن می رسد. قند بیشتر می تواند نانوذرات را نسبت به سونوگرافی پاسخگوتر کند ، اما همچنین نشت دارو را بدون سونوگرافی افزایش می دهد.
مکانیسم چگونگی انتشار سونوگرافی باعث آزاد شدن دارو می شود. محققان بر این باورند که سونوگرافی از سطح نانوذرات در برابر هسته محکم تر تردید می کند و منافذ ایجاد می کند که دارو را آزاد می کند.
هدف قرار دادن هدف
محققان سپس سیستم تحویل دارو را به موش صحرایی آزمایش کردند و حیواناتی را که به آنها با کتامین رایگان و غیر پانسیل تزریق شده با آنهایی که کتامین محصور شده در نانوذرات با 5 ٪ ساکارز تزریق شده بودند ، آزمایش کردند. بدون استفاده از سونوگرافی ، موش های دریافت کننده نانوذرات کمتر از نیمی از مقدار کتامین در هر اندام که محققان آزمایش کرده بودند ، داشتند.
آهن گفت: “ما به مغز ، کبد ، کلیه ها ، طحال ، ریه ، قلب و نخاع نگاه کردیم – و هر کجا که توانایی کافی برای یافتن آن داشتیم ، با ترکیب لیپوزومی کتامین کمتری دیدیم.”
هنگامی که محققان سونوگرافی را در یک منطقه مغزی خاص تجویز می کنند ، نانوذرات حدود سه برابر بیشتر در این منطقه نسبت به سایر قسمت های مغز خود داروهای بیشتری را ارائه می دهند – نشان دهنده انتشار هدفمند این دارو است.
اگرچه ناحیه مغز هدف فقط حدود 30 ٪ کتامین بیشتر از نانوذرات نسبت به کتامین آزاد دریافت کرده است ، اما انتخاب این افزایش تفاوت معنی داری در عملکرد مغز ایجاد کرده است.
آهن گفت: “این تنها این نیست که ما هدف را به دست می آوریم. ما بیش از آنچه شما می توانید انتظار داشته باشید ، بر اساس میزان تحویل این قسمت از مغز ، می گیریم.”
محققان دریافتند که می توانند با هدایت انتشار کتامین به قشر جلوی مغز خود ، منطقه مغز که شرایط عاطفی را کنترل می کند ، رفتار اضطراب را در موش ها کاهش دهند. موشهایی که تحت درمان هدف قرار گرفته اند ، در مقایسه با همکاران که کتامین یا کنترل شور دریافت کرده اند ، زمان بیشتری را در مرکز جعبه – نشانه استرس کمتر – صرف کرده اند.
اگر این سیستم در انسان کار کند ، پزشکان می توانند بتوانند اثرات عاطفی کتامین را برای درمان افسردگی جدا کنند – به عنوان مثال – ضمن مسدود کردن اثرات جداکننده دارو.
درد
محققان همچنین نشان داده اند که می توانند با هدف قرار دادن یک بی حسی موضعی ، روپیواکائین ، به یک عصب خاص ، درد را در قسمت خاصی از بدن مسدود کنند. هنگامی که محققان به موش های Ropivakaine در نانوذرات محصور شده و سونوگرافی را در عصب سیاتیک در یک پا به کار می برند ، این پا به ضرب و شتم بی حس می شود. یک جلسه سونوگرافی 2.5 دقیقه ای حداقل یک ساعت بیهوشی موضعی را القا می کند.
یک روش مشابه می تواند یک مزیت دیگر برای بیماران در درد داشته باشد. به طور معمول ، بیهوشی موضعی نیاز به تزریق در منبع درد دارد که ممکن است به ناراحتی بیمار بیفزاید. با استفاده از سیستم جدید ، این دارو می تواند در جای دیگر تزریق شود ، زیرا سونوگرافی به طور غیر تهاجمی در محل درد تجویز می شود.
در پیش بینی چراغ سبز از سازمان غذا و داروی ایالات متحده ، تیم AIRAN قصد دارد ابتدا سیستم سونوگرافی انسان را برای تحویل داروهایی که از کتامین برای تمرکز بر تجربه عاطفی بیمار از درد مزمن استفاده می کنند ، آزمایش کند.
چند سال پیش ، هنگامی که ایران برای تولید نسخه بدتر نانوذرات به شرکت های دارویی روی آورد ، وقتی آنها درباره مواد عجیب و غریب می شنوند ، این تماس ها به پایان می رسد. این بار ، یک قاشق کوچک قند ، زمین را لذت بخش تر می کند. وی گفت: “این بسیار قابل حمل است.”
این مطالعه از مؤسسات ملی بهداشت (کمک های مالی RF1MH114252 ، UG3NS114438 و UG3NS115637) ، موسسه استنفورد وو زای ، اهدا کننده ناشناس رادیولوژی استنفورد دریافت کرد.
منبع:
مرجع مجله:
Purhit ، MP ، و همکارانشS (2025). لیپوزومهای فعال شده آکوستیک مانند فناوری نانو ترجمه برای داروهای مستقر در سایت و عصبی غیر تهاجمی. نانوتکنولوژی طبیعتS doi.org/10.1038/S41565-025-01990-5.


