مقالات

پردنیزون ممکن است به سلامت استخوان در کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن آسیب برساند



در مطالعه جدیدی که در گزارش های علمییک تیم تحقیقاتی بین‌المللی و چند رشته‌ای از جمله محققان دانشگاه بینگهامتون مجموعه‌ای از پروتئین‌های خون را شناسایی کرده‌اند که ممکن است توضیح دهند که چرا کورتیکواستروئید پردنیزون، اگرچه در درمان دیستروفی عضلانی دوشن (DMD) مفید است، اما ممکن است با رشد کودکی و سلامت استخوان‌ها تداخل داشته باشد.

این یافته ها از یک کارآزمایی بالینی دوسوکور شامل پسران مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن در سنین 4 تا 7 سال به دست آمده است. در طول 24 هفته اول، شرکت‌کنندگان دارونما، پردنیزون با 0.75 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز یا وامورولون با دوز 6 میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز دریافت کردند، دارویی که به‌طور خاص برای درمان DMD طراحی شده است. در طول دوره 24 هفته ای دوم، شرکت کنندگانی که دارونما یا پردنیزون دریافت کردند به وامورولون روی آوردند، در حالی که آنهایی که وامورولون دریافت کردند درمان را ادامه دادند.

این مطالعه نشان داد که پردنیزون به طور قابل توجهی نشانگرهای ایجاد شده و تازه کشف شده تشکیل استخوان، گردش استخوان و فعالیت صفحه رشد را کاهش می دهد. این تغییرات با وامورولون یا دارونما مشاهده نشد. هنگامی که شرکت کنندگانی که پردنیزون دریافت می کردند به وامورولون روی آوردند، نشانگرهای زیستی سرکوب شده به سطح قبل از درمان بازگشتند.

“پردنیزون یک درمان مهم برای دیستروفی عضلانی دوشن باقی می ماند، اما اثرات آن بر رشد و سلامت استخوان یک نگرانی عمده برای کودکان و خانواده ها است. نکته مهم این است که پردنیزون و وامورولون هر دو نتایج حرکتی را در این مطالعه بهبود بخشیدند، اما فقط پردنیزون منجر به این الگوی بیومارکر نامطلوب شد.”


اریک پی هافمن، نویسنده ارشد مطالعه و دانشیار پژوهش و توسعه و استاد علوم دارویی، دانشگاه بینگهمتون

غربالگری پروتئین گسترده یک علامت خاص پردنیزون را شناسایی می کند

محققان ابتدا چهار نشانگر آزمایشگاهی بالینی که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند برای تشکیل استخوان را بررسی کردند: آلکالین فسفاتاز یا ALP. استئوکلسین؛ پروپپتید N ترمینال پروکلاژن نوع I یا P1NP. و تلوپپتید C ترمینال کلاژن نوع I یا CTX1.

هر چهار نشانگر در طول درمان پردنیزون کاهش یافتند اما در شرکت‌کنندگانی که وامورولون یا دارونما دریافت کردند ثابت ماندند. نشانگرها به سرعت پس از کاهش پردنیزون بهبود یافتند و شرکت کنندگان به وامورولون روی آوردند.

تجزیه و تحلیل اضافی 10 اندازه گیری پروتئین اضافی را شناسایی کرد که توسط پردنیزون کاهش یافت، از جمله مولکول های مرتبط با کلاژن و سایر اجزای استخوان و غضروف. جهش در این پروتئین ها می تواند باعث بیماری های ارثی شود که بر رشد و تراکم استخوان، ساختار غضروف و رشد اسکلتی تأثیر می گذارد.

اوتکارش دانگ، آمارگیر ارشد این مطالعه و پروفسور دپارتمان علوم بهداشت دانشگاه کارلتون، گفت: «پیگیری همان شرکت‌کنندگان از طریق درمان متقاطع بسیار آموزنده بود. تغییرات مرتبط با پردنیزون هم در تست‌های آزمایشگاهی بالینی استاندارد و هم در تجزیه و تحلیل گسترده‌تر رخ داده است و نشانگرها پس از قطع مصرف پردنیزون به حالت اولیه بازگشتند.

پنجره ای به صفحه رشد کودکی

بسیاری از پروتئین‌های تازه کشف‌شده با استئوبلاست‌هایی که استخوان‌ها را تشکیل می‌دهند یا با سلول‌های تخصصی در صفحه رشد که به بلندتر شدن استخوان‌های کودکان کمک می‌کنند، مرتبط هستند.

داده‌های نشانگر زیستی انسانی نشان می‌دهد که کورتیکواستروئیدهای سنتی مانند پردنیزون می‌توانند باعث از بین رفتن این سلول‌ها شوند و با عملکرد استئوبلاست تداخل کنند، اما وامورولون علامت مشابهی ایجاد نمی‌کند، که نشان می‌دهد ممکن است سلول‌های صفحه رشد و استئوبلاست‌ها را بهتر حفظ کند، مطابق با مشاهدات نشان‌دهنده رشد خطی در طول درمان با وامورولون.

با این حال، نشانگرهای زیستی خون مشابه نتایج بالینی نیستند. این مطالعه شامل یک زیرمجموعه کوچکتر از کل جمعیت آزمایشی بود که بر روی پسران جوان مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن متمرکز بود و برای تعیین اینکه آیا وامورولون شکستگی ها را کاهش می دهد یا قدرت اسکلتی را در طول سالیان طولانی حفظ می کند، طراحی نشده بود. این بدان معناست که برای تعیین اینکه آیا نشانگرهای زیستی تغییرات بعدی را در زندگی پیش‌بینی می‌کنند و اینکه آیا در دختران و در کودکان مبتلا به سایر بیماری‌ها به طور مشابه عمل می‌کنند، به مطالعات بزرگ‌تر و طولانی‌تری نیاز است.

هافمن می گوید: «این پروتئین ها در نهایت می توانند راهی عملی برای نظارت بر سلامت بیولوژیکی صفحه رشد در طول درمان ارائه دهند. آنها ممکن است فراتر از دیستروفی عضلانی دوشن در سایر شرایط اطفال که کورتیکواستروئیدها، بیماری های مزمن یا درمان های تحقیقاتی ممکن است با رشد طبیعی تداخل داشته باشند، مفید باشند.

منبع:

مرجع مجله:

توبین، آر. ا.، و غیره. (2026). پردنیزون، نه وامورولون، بیومارکرهای جدید استخوان و غضروف سرم مرتبط با نارسایی رشد در کودکان مبتلا به دیستروفی عضلانی دوشن را سرکوب می کند. گزارش های علمی DOI: 10.1038/s41598-026-61162-w. https://www.nature.com/articles/s41598-026-61162-w


Source link

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا